Merhaba çocuklar!
Bugün sizlerle İsmail Uyaroğlu’nun yazdığı “OYUN” adlı şiiri okuyup, şiirle ilgili soruları cevaplayacağız. Hazır mısınız? Haydi başlayalım!
1. Şiirdeki çocuk, hangi sebzeleri seviyor?
Şiirdeki çocuk, sevdiği sebzeleri bize şöyle anlatmış:
“Sebzelerden sevdiklerim:
Havuç, domates, oyun.”
Burada “oyun” bir sebze olmadığı için, çocuğun sevdiği sebzeler havuç ve domates oluyor.
Sonuç: Çocuk havuç ve domatesi seviyor.
2. Şiirdeki çocuğun sevdiği meyveler nelerdir?
Şimdi de şiirdeki çocuğun sevdiği meyvelere bakalım:
“Meyvelerden sevdiklerim:
Elma, şeftali, oyun.”
Yine burada “oyun” bir meyve olmadığı için, çocuğun sevdiği meyveler elma ve şeftalidir.
Sonuç: Çocuk elma ve şeftaliyi seviyor.
3. Sizce hiçbir şey yemeden oyun oynanır mı? Neden?
Bu soruyu şiirdeki çocuğun söylediklerini de düşünerek cevaplayalım, ama bir de kendi bildiklerimizle birleştirelim.
Şiirdeki çocuk, oyun oynamayı çok sevdiği için şöyle diyor:
“Bence en iyi besin oyun
Çünkü
Hiçbir şey yemesem bile bazen
Oynarken doyuyorum.”
Adım 1: Çocuğun bakış açısı:
Evet, şiirdeki çocuk oyun oynamayı o kadar çok seviyor ki, oyunun kendisinin onu doyurduğunu hissediyor. Bu, oyunun ona verdiği mutluluk ve enerjiyle ilgili bir duygu. Yani çocuk, oyunun kendisini besin gibi gördüğü için, yemeden de oynayabileceğini düşünüyor.
Adım 2: Gerçek hayattaki durum:
Peki, gerçekte hiçbir şey yemeden oyun oynayabilir miyiz? Aslında hayır, oynayamayız. Vücudumuzun enerjiye ihtiyacı var çocuklar. Tıpkı bir arabanın benzine ihtiyacı olduğu gibi, bizim de koşmak, zıplamak, düşünmek için yiyeceklere ihtiyacımız var. Yiyecekler bize güç verir. Eğer yemek yemezsek, bir süre sonra yoruluruz, enerjimiz biter ve oyun oynamaya devam edemeyiz. Hatta hastalanabiliriz bile. O yüzden dengeli beslenmek, oyun oynamak kadar önemlidir.
Sonuç: Şiirdeki çocuk oyun oynamayı çok sevdiği için yemeden de doyduğunu hissediyor. Ama gerçekte, vücudumuzun enerjiye ihtiyacı olduğu için hiçbir şey yemeden uzun süre oyun oynayamayız. Yemek yemek bize güç verir ve sağlıklı kalmamızı sağlar.
